Waarom dit geen op zichzelf staand geval is
Een kind wijst een ouder af, zonder dat het dossier daarvoor een reden in het
gedrag van die ouder noemt. Deze site steunt daarbij op geen enkele diagnose
en op geen enkel syndroom, maar op wat in de documenten staat: uitgevallen
omgangsmomenten, uitgebleven medewerking, afspraken en data.
Dat hieruit een patroon spreekt en geen ongeluk, blijkt uit Straatsburg. Het
Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) heeft Duitsland herhaaldelijk
veroordeeld wegens schending van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de
Rechten van de Mens (EVRM), omdat de rechter de omgang niet heeft doorgezet —
Elsholz 2000, Sahin en Sommerfeld 2003, Görgülü 2004, Anayo 2010. Meest
recent op 24 oktober 2023 in
Sioud tegen Duitsland
(nr. 48698/21): een Duits gerechtshof in hoger beroep
(Oberlandesgericht) ontzegde een vader acht maanden lang de
omgang omdat het kind hem afwees — zonder het kind opnieuw te horen en zonder
deskundigenrapport. Het Hof constateerde een schending van artikel 8.
Ludwigsburg · deze zaak
Dezelfde drie stappen
—
Drie weken later, op 17 november 2023, oordeelde het
Bundesverfassungsgericht (het Duitse Federale Constitutionele
Hof) in de zaak
1 BvR
1076/23 dat een rechter de verblijfplaats van een kind niet uitsluitend op
grond van “ouderverstoting” (Eltern-Kind-Entfremdung) mag
wijzigen: voor ouderlijke manipulatie als verklaring van de afwijzing door het
kind bestaat geen empirisch bewijs, evenmin voor de werkzaamheid van het uit
het gezin halen van het kind. Die beschikking gaat over zo’n uithuisplaatsing.
Dat is hier niet aan de orde. Verzocht is het mildste middel dat er is, en dat
nog nooit is beproefd: een begeleide hervatting van de omgang.
Het patroon herhaalt zich: de benadeelde ouder klaagt, wordt daardoor lastig,
en vanaf dat moment gaat het niet meer om het kind maar om de ouder. Een ouder
die de band met zijn kind bedreigd ziet, wordt luid. Dat is een reactie, geen
karaktertrek. In dit soort procedures wordt het er alsnog een.
In het Duitse vakjargon heten zulke procedures hochstrittig —
“hoogconflict”. Het woord verdeelt de verantwoordelijkheid gelijkelijk over twee
ouders en laat open wat er op het spel staat. Preciezer zou zijn:
hoogkwetsbaarheidsprocedures — want dat benoemt wie erin gekwetst wordt:
het kind, en de ouder die het verliest.
Wie hierover wil schrijven, vindt hier een zaak die over tien jaar zonder
hiaten is gedocumenteerd — en een gesprekspartner die de vakbegrippen niet
uitgelegd hoeft te krijgen.